دوست‌داشتن:

 

چندی پیش پای صحبت خانم لیسانسه ای  نشسته بودم که همسر یک آقای دکتر بود( البته این آقای دکتر پزشک نبود) او می گفت: » زن ایرانی وقتی مدارج بالای علمی را کسب می کند هیچوقت به شوهرش فخر نمی فروشد همان زنی است که بود حتی بار مسئولیت زندگی دوبرابر روی شانه هایش قرار می گیرد اما صبورانه به همه وظایفش می رسد اما اگر مردی مدارج بالاتر را طی کند دیگر همسرش را قبول نخواهد داشت.»

یاد صحبت های استادم افتادم که همسرش لیسانس بود و خودش دکترا داشت. می گفت:» با اینکه من تحصیلاتم را خانه شوهرم ادامه دادم و او به خاطر من از تحصیلاتش گذشت اما الان در خیلی از مسائل زندگی با هم اختلاف داریم اما من هیچ چیز نمی گویم و صبورانه به زندگی ام ادامه می دهم .»

چندی است به این فکر می کنم که آیا فداکاری زنانه یک ارزش است یا یک نوع تباهی؟