مثل نواختن موسیقی می مونه بایدکلیدها رو لمس کنی و ذهن و دستت رو با هم هماهنگ کنی .

می دونی استادم رو وقتی زنگ می زنه و می پرسه «پایان نامه ات رو به کجا رسوندی؟» چطوری می بینم؟ مثل غولی که چکش برداشته و داره روی زمانهای من ضربه می زنه .

می دونی سرطان رو چطوری می بینم؟ مثل غولی که با چکش داره تمام سلولهای بدن پدرم رو تخریب می کنه .

می دونی دوست پسر رو چطوری می بینم؟ مثل غولی که با چکش سردش روی عاطفه من می کوبه و وقتی شانه هایش را برای گریه کردن می خوام با سردی میگه خودت رو برای چیزای کوچیک ناراحت نکن. من کار دارم باید برم.

پ.ن: این نوشته را پریشب نوشته بودم . اما امروز که جمعه است و از خستگی طول هفته کم شده، فکر می کنم همه زندگی یه جور کلاس درسه. برای یادگیری بیشتر، برای رشد بیشتر ……

محیط کارم رو دوست دارم  . تنها کسی که اونجا بی کس و کاره و فامیل کسی نیست ، من هستم . برای همین تمام تلاشم رو می کنم که کار یاد بگیرم. به یمن رزومه جعلیی که نوشته بودم تهیه خبر رو هم به عهده من گذاشتند. ..

منبع: امام خمینی، صحیفه نور، جلد سوم پاراگراف 132

چندی پیش پای صحبت خانم لیسانسه ای  نشسته بودم که همسر یک آقای دکتر بود( البته این آقای دکتر پزشک نبود) او می گفت: ” زن ایرانی وقتی مدارج بالای علمی را کسب می کند هیچوقت به شوهرش فخر نمی فروشد همان زنی است که بود حتی بار مسئولیت زندگی دوبرابر روی شانه هایش قرار می گیرد اما صبورانه به همه وظایفش می رسد اما اگر مردی مدارج بالاتر را طی کند دیگر همسرش را قبول نخواهد داشت.”

یاد صحبت های استادم افتادم که همسرش لیسانس بود و خودش دکترا داشت. می گفت:” با اینکه من تحصیلاتم را خانه شوهرم ادامه دادم و او به خاطر من از تحصیلاتش گذشت اما الان در خیلی از مسائل زندگی با هم اختلاف داریم اما من هیچ چیز نمی گویم و صبورانه به زندگی ام ادامه می دهم .”

چندی است به این فکر می کنم که آیا فداکاری زنانه یک ارزش است یا یک نوع تباهی؟

پیاز چیز دیگری است.

دل و روده ندارد.

تا مغزِ مغز پیاز است

تا حد پیاز بودن

 پیاز بودن از بیرون

پیاز بودن از ریشه

 پیاز می تواند بی دلهره ای به درونش نگاه کند.

در ما بیگانگی و وحشی گری ست

که پوست به زحمت آن را پوشانده

جهنمِ بافت هایِ داخلی در ماست

آناتومیِ پرشور

 اما در پیاز به جای روده های پیچ در پیچ

 فقط پیاز است.

پیاز چندین برابر عریان تر است

تا عمق، شبیه به خودش

 پیاز وجودی ست بی تناقض

پیاز پدیده موفقی ست.

لایه ای درون لایه ایی دیگر به همین سادگی

 بزرگ تر کوچک تر را در برگرفته

 و در لایه بعدی یکی دیگر یعنی سومی و چهارمی.

فوگ1 متمایل به مرکز

 پژواکی که به کُر تبدیل می شود.

 پیاز، این شد یک چیزی:

نجیب ترین شکم دنیا.

از خودش هاله های مقدسی می تند برای شکوهش.

درما- چربی ها و عصب ها و رگ ها

مخاط و رمزیات.

 و حماقتِ کامل شدن را

از ما دریغ کرده اند.

پ.ن: قطعه موسیقی بر مبنای چند صدایی یا پلی فونی

                                                                                                     از کتاب: آدمهای روی پل

                                                                                                       ویسواوا شیمبورسکا

                                                                                                        ترجمه : چوکا چکاد

http://news.parseek.com/Url/?id=3287675

کتاب معروف جورج اورول “1984″ از کتابهای مورد علاقه من است.

از موضوع این کتاب همیشه برای ترساندن بچه های خوابگاه استفاده می کردم. بعد نیست به لینک بالا یک سری بزنید.

بگذارید این وطن دوباره وطن شود.

بگذارید دوباره همان رویایی شود که بود .

 بگذارید پیشاهنگ دشت شود و در آنجا که آزادست منزلگاهی بجوید.

(این وطن هرگز برای من وطن نبود)

بگذارید این وطن رویایی باشد که رویا پردازان در رویای خویش داشته اند.

بگذارید سرزمین بزرگ و پرتوان عشق شود

سرزمینی که در آن، نه شاهان بتوانند بی اعتنایی نشان دهند

 نه ستمگران اسباب چینی کنند

تا هر انسانی را، آن که برتر از اوست از پا در آورد.

 (این وطن هرگز برای من وطن نبود.)

آه، بگذارید سرزمین من سرزمینی شود که در آن، آزادی را با تاج گل ساختگی وطن پرستی نمی آرایند.

اما فرصت و امکان واقعی برای همه کس هست، زندگی آزاد است،

و برابری در هوایی است که استنشاق می کنیم.

شعر بالا بخشهایی از شعر بلند لنگستن هیوز است. این شعر را همیشه در دوره نوجوانی زیر لب زمزمه می کردم. غم و حسرت خاصی در آن نهفته است… وقتی یک شاعر آزاده یک شعر می گوید که درد بشریت در آن منعکس است این می شود جهانی، هر زمانی هم که بخوانی باز هم از آن لذت می بری.

 پ..ن: فشار خون بعضی ها بالا نرود این شعر اصلا هیچ ربطی به حوادث روزهای اخیر ایران ندارد.

پ.ن: متاسفانه هنگام وقوع این قضایا من در دانشگاه حضور نداشتم. وگرنه عکس هم تهیه می کردم.